Новости
Вёсцы Сіманавічы Драгічынскага
 раёна 550 год. 



























 
 
ОБЩЕСТВО "ЗАГОРОДЬЕ"  

 
Вёсцы Сіманавічы Драгічынскага раёна 550 год.        Карта  



     8 чэрвеня 2006 г. у Мінску “Грамадскім аб’яднаннем Заходнепалескае навукова-краязнаўчае таварыства “Загароддзе” праведзены семінар на тэму “Вёсцы Сі′манавічы Драгічынскага раёна 550 год”.
17 чэрвеня семінар быў паўтораны ў Брэсце. 
На пачатку семінара былі зачытаны пісьмы-віншаванні вядомых вучоных: С.М.Талстой (Масква, Расія), Л. Радэнкавіча (Беаград, Сербія), А.Б.Страхава (Бастон, ЗША). Затым паведамілі удзельнікам семінара аб віншаванні па тэлефоне М.І.Бондара (Краснадар, Расія).
Тэксты пісьмаў-віншаванняў змешчаны ніжэй.

Віншаванні звязаны з наступным. У вёсцы Сіманавічы запісаны і ў значнай ступені апублікаваны даволі багаты матэрыял па традыцыйнай духоўнай культуры, фальклору і асаблівасцях мясцовай гаворкі. Таму гэтую вёску цяпер ведаюць у шэрагу краін.

Зробім некалькі папярэдніх заўваг.

Загаловак нашага паведамлення гучыць: “Вёсцы Сіманавічы Драгічынскага раёна 550 год”. 
Але гэта не зусім дакладна. Па-першае, не 550, а 554 гады. Проста ў 2002 г., калі быў сапраўдны юбілей вёскі, не было магчымасці правесці семінар. Збіраліся яго правесці ў Сіманавічах, што на Драгічыншчыне. Выявілася, што зрабіць гэта не так проста. Адкладвалі на 2003, 2004, 2005 гады. Не атрымалася. Прычын – не адна. Прышлі да высновы, што правесці ў Мінску такі семінар больш рэальна. І семінар быў праведзены.
Па-другое, сяло Сіманавічы ўпершыню ўпамінаецца ў 1554 г. А ў 1452 г. адбылася наступная падзея. Вялікі князь літоўскі Казімір Ягайлавіч дараваў пінскаму князю Юрыю Сямёнавічу некалькі населеных пунктаў, а таксама “Симоновское пустое дворищо». Дворышча (“дворищо”) – гэта не вёска, не сяло. Таму я доўгі час лічыў годам першага ўпамінання пра Сіманавічы 1554 год. З цягам часу дзякуючы гутаркам з калегамі і ўласным разважанням погляд мой змяніўся. 
У 1452 г. згадваецца Сіманаўскае дворышча. Узнікаюць наступныя пытанні. А што такое дворышча? Што значыць “Сіманаўскае”? Слова “дворышча” мела два асноўныя значэнні. Першае – гэта зямельны ўчастак, які належаў нейкаму гаспадару. Другое – гэта частка населенага пункта, сяла. Сяло ў тыя часты складалася з дворышч, а дворышчы складаліся з “дымаў”. “Дым” складаўся з некалькіх гаспадарак, а іх гаспадары ўяўлялі сабою крэўную радню (звычайна, дзед, яго сыны, зяці, ўнукі). Сіманаўскае дворышча або належала нейкаму гаспадару “Сіману”, або адносілася да населенага пункта “Сіманавічы”. Калі б яно належала нейкаму гаспадару Сіману, дык яно, па-першае, называлася б не “Симоновское дворищо», а “Симоново дворищо», па-другое, дадаваць да яго азначэнне “пустое” было б зусім недарэчна. Застаецца: “Симоновское дворищо» адносілася да населенага пункта “Сіманавічы”. Але ж у 1452 г. гэтае дворышча было пустым, у гэты час тут ніхто не жыў. І ўсё ж такі гэта “дворышча”, якое адносілася да населенага пункта “Сіманавічы”. Значыць, раней, перад 1452 годам, на гэтым дворышчы жылі людзі, тут знаходзіліся іх “двары”, г. зн. хаты з іншымі сельскагаспадарчымі пабудовамі. Таму 1452 год з’яўляецца той датай, калі пісьмовыя крыніцы сведчаць упершыню, што ў Сіманавічах ці іх бліжэйшых наваколлях жылі людзі. Чаму дворышча апусцела? Крыніцы нічога пра гэта не гавораць. Прычыны маглі быць розныя: перасяліліся ў іншае месца, аставілі гэтае месца часова (у час падсечнага земляробства гэта было звычайнай з’явай), паўміралі ў час хваробы ці нешта іншае.
Ці сяло Сіманавічы ў 1452 г. складалася толькі з аднаго дворышча, пры гэтым, апусцеўшага, ці ў яго склад уваходзілі яшчэ іншыя дворышчы? Наша думка такая. Калі б у 1452 г. сяло Сіманавічы складалі б толькі адно дворышча, якое да таго ж было б апусцеўшым, дык у дакуменце гаварылася б не “Симоновское пустое дворищо», а -- “Пустое дворищо Симоновичи». Гэты факт сведчыць на карысць думкі, што ў Сіманавачах у XV ст. існавала не менш 2-х дворышч.
Такую думку падмацоўвае яшчэ адзін факт. Як вядома, ў 1452 г. “Симоновское пустое дворищо» атрымаў пінскі князь. Сіманавічы ўпамінаюцца ў 1554, 1558, 1559-я гады. Але яны тады не ўваходзілі ў Пінскі павет (Пінскага княства ў той час ужо не існавала), яны былі ў складзе Бародзіцкай воласці, цэнтр якой знаходзіўся ў межах сучаснага Кобрынскага раёна. Напрошваецца такая выснова: у 1452 г. пінскі князь Юрый Сямёнавіч атрымаў не ўсе Сіманавічы, а толькі іх частку, адно дворышча, якое да таго ж было запусцеўшым. Астатняя частка Сіманавіч пазней увайшла ў склад Бародзіцкай воласці.
1452 год – гэта першае ўпамінанне ў пісьмовых крыніцах пра тое, што ў межах Сіманавіч ці ў іх бліжэйшых наваколлях жылі людзі. А калі тут пасяліліся людзі ўпершыню? Калі ж сяло Сіманавічы ўзнікла? Пісьмовыя крыніцы нічога пра гэта не гавораць На дапамогу прыходзяць археалагічныя матэрыялы.
У 1960-я гады я працаваў настаўнікам гісторыі ў Сіманавіцкай СШ. І вось аднойчы вучань Валодзя Ляшчына паказвае мне некалькі чарапкоў, якія ён знайшоў ва ўрочышчы Кургáнка. Асноўная асаблівасць гэтых чарапкоў -- яны значна адрозніваюцца ад сучасных. Праз некалькі дзён пайшоў я з Валодзям Ляшчынай на Кургáнку. Ва ўсходняй частцы мы сабралі даволі многа чарапкоў. А ў заходняй частцы Кургáнкі знайшлі ўсяго два ці тры чарапкі, але затое выявілі значную колькасць крамянёвых наканечнікаў стрэлаў, абломкаў крамянёвых нажоў і некаторыя іншыя рэчы. Усе гэтыя знаходкі былі сабраны ў сумачку. Я тады навуковымі даследаваннямі не займаўся. Таму знаходкі з Кургáнкі я павёз у Пінскі краязнаўчы музей і звярнуўся да старшага нвуковага супрацоўніка музея – Б.В.Міралюбава. І вось Б.В.Міралюбаў пачаў іх разгляд. З сумачкі гэтыя рэчы высыпаны на стол. Б.В.Міралюбаў браў іх па адной і раскладаў у кучачкі. Чарапкі ў адной кучачцы былі падобныя адзін ад аднаго і адрозніваліся ад чарапкоў у іншых кучачках. Выявілася, што чарапкі ў асобных кучачках адрозніваюцца не толькі па знешняму выгляду, але і храналагічна. Найбольш раннія з іх, калі не лічыць чарапкоў з усходняй часткі Кургáнкі, адносіліся да VIII—X стст. Наступная кучачка храналагічна адносілася да ХІ—ХІІІ ст.ст., наступная – да XIV—XV стст., наступная – да XVI—XVII ст.ст. Чарапкі XVIII ст. ужо фактычна не адрозніваліся ад сучасных. 
Хто разбіваў на Кургáнцы посуд, пачынаючы ад VIII—X ст.ст. і канчаючы амаль што нашым часам? Безумоўна, тыя людзі, якія жылі тут ці паблізу. Не вазілі ж сюды посуд, каб яго спецыяльна разбіваць, жыхары наваколляў Брэста, Пінска, Кобрына, Кіева. А калі разбівалі посуд мясцовыя жыхары, дык яны тут і жылі ў VIII—X, затым у ХІ—ХІІІ, XIV—XV, XVI—XVII стагоддзях і так да нашага часу. Такім чынам, назіраецца безперапыннасць жыцця ў Сіманавічах з VIII—X ст.ст. А да XV--XVI стст. адносяцца першыя звесткі пра Сіманавічы ў пісьмовых крыніцах. Такім чынам, Сіманавічы, як населены пункт, існуюць з VIII—X стст. Для зручнасці ўсярэдніваем гэтую дату, атрымоіваем сярэдіну ІХ ст., а для большай зручнасці – 850-ты год. Якую назву мелі тады Сіманавічы? Безумоўна, нейкую іншую, бо назва Сіманавічы паходзіць ад хрысціянскага імені “Сіман-Сымон”, а хрысціянства стала дзяржаўнай рэлігіяй на Русі толькі ў 988 г.
Крамянёвыя рэчы з Кургáнкі, на думку Б.В.Міралюбава, адносяцца да эпохі мезаліту і неаліту, на думку вядомага беларускага археолага У.Ф.Ісаенкі, -- яшчэ і да эпохі бронзы. 
На ўсходняй ўскраіне Кургáнкі знаходзіліся два курганы, вышыня 2 м. і 1,5 м. Адлегласць паміж імі каля 40 м. У 1930-я гады курганы разбураны шукальнікам скарбаў.
У 2-х кіламетрах на паўночны ўсход ад Кургáнкі знаходзіцца урочышча Перадзел (мясцовая назва: Пырыдíл). У сярэдзіне 1960-х гадоў Ф.Д.Клімчук і Д.М.Раманюк выявілі там стаянку. Памеры: 600 х 400 м. Зараз засаджана лесам. Выяўлены каменныя прылады працы і іх абломкі, а таксама абломкі глінянага посуду. Абломкі посуду, на думку У.Ф.Ісаенкі, адносяцца да тшцінецкай культуры (каля 1500—1100 гг. да н.э.). Многія даследчыкі лічаць гэтую культуру славянскай. На думку таго ж У.Ф.Ісаенкі, стаянка адносіцца да эпохі каменнага і бронзавага вякоў. На думку Б.В.Міралюбава, частка прылад працы адносіцца да эпохі мезаліту.
Як бачым, людзі жылі на тэрыторыі вёскі з эпохі мезаліту (IX—V тыс. да н.э.). Але пачатак існавання самой вёскі мы можам умоўна датаваць толькі сярэдзінай ІХ ст. н.э.
У ХІХ – першай чвэрці ХХ ст.ст. тапаграфія вёскі ўяўляла сабою наступную структуру. Вёска цягнулася з поўначы на поўдзень у напрамку блізкім да мерыдыяльнага. Яна складалося з некалькіх частак. Відаць, самай старажытнай часткай вёскі было Сялó (мясц. Сылó). Яно знаходзілася ў паўночнай частцы вёскі. На паўночны ўсход ад Сяла размешчаны Забрóд (мясц. Забри′д). Каля 100 м. на паўночны ўсход ад Заброду пачыналася ўрочышча Кургáнка, пра якое ішла гутарка вышэй. На захад ад Сяла знаходзіліся Кайдашы′ (мясц. Кайдашí). Яны нагадвалі групу хутароў. На паўднёвы ўсход ад Сяла размешчаны Казíнцы (мясц. Козы′нці). На паўднёвы захад ад Казінцаў знаходзіліся Скірукí (мясц. Скырукы′). Далей на поўдзень размешчаны Паясы′ (мясц. Поясы′). Далей на поўдзень быў размешчаны Грудóк. Цяпер гэта цэнтр вёскі. Тут знаходзіцца школа, бібліятэка, пошта, магазін. Да адмены прыгоннага права Грудóк быў незаселены. Але ён з’яўляўся своеасаблівым цэнтрам вёскі. Тут проста збіраліся людзі з усіх частак вёскі, каб абмеркаваць розныя падзеі. Часцей за ўсё такія зборы адбываліся ў час вялікіх святаў. Збіраліся тут на сходы. Вясной моладзь вадзіла карагоды ў розных частках вёскі. Але самымі ўрачыстымі былі карагоды, якія праводзіліся на Грудкý. Сюды збіралася моладзь са ўсёй вёскі. Пасля адмены прыгоннага права Грудóк быў заселены.
Цікавую думку наконт Грудка выказаў У.Ф.Ісаенка, які наведваў гэтыя мсяціны ў 1960-я і ў 1980-я гады. Вось што ён выказаў. Слова “Грудóк” блізкае да слова “городóк”, таму магчыма, што слова “городóк” трансфармавалася ў “грудóк”. Слова “грудóк” у сіманавіцкай гаворцы абазначае ўзвышанае месца наогул. Частка вёскі Сіманавічы -- “Грудóк” – сапраўды ўзвышаная. Але ёсць і іншыя ўзвышаныя мясціны, хоць яны “грудкáмі” не называюцца. “Грудóк” характэрызуецца нейкай рытуальнасцю. Яго не засялялі. Там вырашалі супр’ёзныя вясковыя справы. Там вадзілі агульнавясковыя карагоды. “Гарадок” не абавязкова разумець як “горад”, хоць бы і невялікі. Вельмі верагодна, што там было нейкае невялікае ўмацаванне, хутчэй за ўсё драўлянае. Магчыма, тут быў нейкі рэлігійны асяродак. 
На поўдзень ад Грудкá знаходзіліся дзве наступныя часткі вёскі Сіманавічы: Скабары′ або Шкабары′ (мясц. Скабарí і Шкабарí) і Рэпіхí (мясц. Рыпыхы′). Першыя былі размешчаны на захад ад галоўнай магістральнай вуліцы вёскі, другія – на ўсход ад яе. Скабары′ трохі працягваліся на паўднёвы захад.
На паўднёвы ўсход ад Скабарóў знаходзілася вузкая далінка-струга, па якой вясною цякла талая вада. У 1930-я гады там пракапана канава. 
За канавай знаходзілася самая паўднёвая частка вёскі -- Грыцы′ (мясц. Грыцí).
Такім чынам, старадаўнія Сіманавічы складаліся з 10 частак: 1) Сялó, 2) Забрóд, 3) Кайдашы′, 4) Казíнцы, 5) Скірукí, 6) Паясы′, 7) Грудóк, 8) Скабары′ (Шкабары′), 9) Рэпіхí, 10) Грыцы′. Людзі сцвярджалі, што ўсе гэтыя часткі вёскі былі заселеныя спрадвеку. Выключэнне складае “Грудóк” і заходняя ўскраіна Грыцóў (Грыцíв), якія былі заселены пасля адмены прыгоннага права.
Як бачым, тапаграфічная структура Сіманавіч даволі складаная. Яна безумоўна фарміравалася на працягу стагоддзяў.


У 1927—1928 гг. праведзена хутарызацыя вёскі. Каля 80 % гаспадарак Сіманавіч перасялілася на хутары. Утварыліся групы хутароў, якія атрымалі наступныя назвы.
Заходняя частка тэрыторыі вёскі, з поўначы на поўдзень: Гарáмх (мясц. Горáмх), Карчы′ (мясц. Корчí), Беразіны′ (мясц. Бырызыны′).
Усходняя частка тэрыторыі вёскі, з поўначы на поўдзень: Рэ′пішча (мясц. Рíпышча), Крэ′чат (мясц. Крэ′чот), Асóвае (мясц. Осóвэ). 
У 1943 г. вёска была спалена нямецкімі ўладамі. Хутары, праўда, пераважна засталіся.
Калгас у вёсцы створаны ў 1949 г. У той час у вёсцы налічвалася 340 двароў.
Маёнтка ў вёсцы не было, царквы таксама не было. Існаваў баптысцкі малітоўны дом. Спалены нямецкімі ўладамі, калі палілі вёску. Вёска за людской памяці не з’яўлялася адміністрацыйным цэнтрам. У дакуменце, які датуецца 1860-мі гадамі, занатавана Сіманавіцкая грамада. Школа ў Сіманавічах вядомая з 1870-х гадоў. Спачатку школо была пачатковая, з 1930-х гадоў – растучая сямігадовая, на пачатку 1940-х гадоў быў выпуск 7-га класа. Пасля вайны школа была спачатку пачатковая, потым сямігадовая, потым сярэдняя. 

Да адмены прыгоннага права каля ¾ жыхароў Сіманавіч з’яўляліся прыгоннымі сялянамі, каля ¼ -- дзяржаўнымі сялянямі. Прыгонныя адносіліся да Хомскай парафіі, дзяржаўныя – да Брашэвіцкай парафіі. Абедзьве парафіі праваслаўныя. 
У 1928 г. у Сіманавічах налічвалася 294 двары, 1472 жыхары. Па асобных групах яны размяркоўваліся наступным чынам: 1) нашчадкі прыгонных сялян – 205 двароў, 1051 жыхар, 2) нашчадкі дзяржаўных сялян – 62 двары, 314 жыхароў, 3) беззямельныя, якія мелі толькі агароды, 14 двароў, 36 жыхароў 4) яўрэі – 13 двароў, 71 жыхар.
Паводле дакумента за 1783 г., частка жыхароў Сіманавіч (сярод тых, якія належалі да Брашэвіцкай воласці) мела прававы статус “баяраў”.
Аўтар гэтых радкоў нарадзіўся ў Сіманавічах, больш дакладна, ў той іх частцы, якая называлася Карчы′. Бацька нарадзіўся ў частцы Сіманавіч – Рэпіхí, маці – ў той частцы, якая называлася Кайдашы′. 

В І Н Ш А В А Н Н І

С.М.Толстая – письмо-поздравление


[Святлана Міхайлаўна Талстая – доктар філалагічных навук, прафесар, загадчык аддзела этналінгвістыкі і фальклору Інстытута славяназнаўства Расійскай акадэміі навук, аўтар кніг і шматлікіх артыкулаў па славянскай духоўнай культуры, у якіх адно з першых месцаў належыць матэрыялам з Палесся. З’яўлялася адным з найболш актыўных удзельнікаў палескіх экспедыццый, пачынаючы з 1960-х гадоў. Пад яе кіраўніцтвам выходзіць 5-цітомнае выданне “Славянские древности». У гэтым выданні, паводле слоў С.М.Талстой, да 40 % складаюць палескія матэрыялы. Пісьмо-віншаванне прышло ад С.М. Талстой па электроннай пошце 7.06.2006 у 06 гадзін 34 хвіліны.]

Симоновичи - одна из десятков полесских деревень, в которых удалось побывать и поработать московским участникам полесских экспедиций в 60-70 годы прошлого века, проводившихся под руководством Никиты Ильича Толстого. Но этот "топоним" занимает совершенно особое место не только в наших воспоминаниях, но и во всем "полесоведении", если можно так назвать полесские исследования, которые за последние десятилетия превратились в самостоятельную область славистической науки со своей особой комплексной проблематикой, со своими богатыми материалами (языковедческими, фольклорными, музыкальными, археологическими, антропологическими, историческими и т.д.) и со своими героями-подвижниками. 
Трудно назвать какую-нибудь другую деревню в Полесье, которой досталось бы столько "научного внимания", сколько досталось его деревне Симоновичи Дрогичинского района Брестской области Белоруссии. И обязаны этим Симоновичи прежде всего своему уроженцу Федору Даниловичу Климчуку, который с юных лет осознал свою причастность к богатой исторической, культурной и языковой традиции своего края. Прирожденное и укрепившееся под влиянием родителей чувство своих корней заставило его не только внимательно слушать и запоминать рассказы старших, но и записывать слова и выражения родного языка, истории и события, стараться понять, как видели мир и как объясняли его люди, жившие прежде и донесшие до нас опыт своих и наших предков. Благодаря этому исключительному таланту смотреть и видеть, слушать и слышать, стараться понять и понимать, Федору Даниловичу удалось сделать очень много для Симоновичей, для всего Загородья, для всего Полесья и для всей науки о славянах. 
Уже в 1965 году, вскоре после нашего знакомства, Федор Данилович привез к нам в Москву целый чемодан чрезвычайно ценных рукописных словарных материалов из своих родных Симоновичей, которые он накапливал на протяжении многих лет, записывая речь старших - своих родственников (в том числе родителей), соседей, односельчан, расспрашивая их о значениях и употреблениях слов, о тонкостях выражаемых ими смыслов, о типичных контекстах и т.д. Небольшая часть из этой огромной и ценнейшей коллекции записей была опубликована в изданном в Москве в 1968 году сборнике "Лексика Полесья" и до сих пор часто цитируется в лексикологических и этимологических работах, кое-что из этих материалов вошло в другие публикации, но основная их часть, т.е. уникальный словарь Симоновичей остается неопубликованным до сих пор. Не меньшую ценность представляют и фольклорные тексты, собранные Ф.Д.Климчуком, в том числе богатейшая коллекция песен, записанных с голоса матери Анастасии Андреевны, прекрасной исполнительницы и большого знатока народных обычаев. От нее Федор Данилович записал и впоследствии опубликовал (в сборнике "Славянский и балканский фольклор") подробное изложение традиционного свадебного обряда вместе с текстами исполняемых на свадьбе песен. От нее же были записаны ответы на полную программу "Полесского этнолингвистического атласа", а также материалы по симоновичскому народному календарю. 
В те давние дни, когда мы с Никитой Ильичем гостили в доме Климчуков, Федор Данилович знакомил нас с окрестностями Симоновичей, водил нас по песчаным дюнам, поросшим редкой сосной, с гордостью показывал нам поднятые прямо из-под ног обломки древних каменных ножей. Незабываемое впечатление произвели на нас беседы с Анастасией Андреевной и Данилой Федоровичем, родителями Ф.Д.Климчука, настоящими сельскими интеллигентами. Нам стало понятно, что это уважительное и серьезное отношение к своему прошлому воспринято им от родителей и усвоено из всей атмосферы семьи.
Став научным работником, филологом, и переехав в Минск, Федор Данилович не прервал своих связей с родными местами и - главное - не перестал интересоваться их прошлым и настоящим. Будучи не только исследователем и собирателем, но и носителем своей родной культурной традиции, он с большим вниманием относится также к соседним деревням, районам и регионам, их языку, культуре и истории. Так, благодаря его трудам (завершенным и не вполне завершенным), Симоновичи оказались помещенными в широкий полесский, восточнославянский и общеславянский контекст. Расширив круг своих интересов и разысканий, Ф.Д.Климчук стал основателем культурно-исторического общества Загородье, научная и просветительская деятельность которого привлекает многих людей - не обязательно ученых, но всех, кому дороги судьбы уникального культурного мира Полесья. 

Л. Раденкович – письмо-поздравление (на сербском языке и в русском переводе)

[Л. Раденкович о себе:
Ученая степень, звание: доктор филологических наук, профессор.
Место работы, кем работает: Институт балканистики Сербской академии наук и искусства, г. Белград; руководитель проекта «Сербская народная культура в славянском и балканском контексте»; председатель Комиссии по славянскому фольклору при МКС (Международном комитете славистов).
Раньше работал: лектором в МГУ (Московский государственый университет) в Москве; профессором Университета в городе Ниш (Сербия) (фольклористика); профессором Университета в городе Нови Сад (Сербская народная культура); директором Института балканистики САНУ (Сербской академии наук и искусств).
Автор 5 книг и около 180 статей.
Родился в селе Плужина (восточная Сербия). 
Письмо-поздравление пришло от Л. Раденковича по электронной почте 6.06.2006 в 06 часов 34 минуты.]


Друштву “ЗАГОРОДЈЕ”
Фјодору Даниловичу Климчуку

Уважени пријатељи,
Поздрављам Ваш семинар, посвећен 550-годишњици од првог спомена села Симоновичи које је, такође и место рођења лингвисте, фолклористе, педагога и пријатеља српског народа – Фјодора Даниловича Климчука.
Код Срба, назив Симоновичи може се асоцирати како са знаменитим личностима из своје историје, тако и са презименима данашњих људи, рођака и суседа.
Први велики кнез (жупан), Стефан Немања, оснивач прве краљевске породице код Срба у 12 веку, при крају свога живота изабрао је за себе монашко име Симеон. Српски краљ Милутин оженио се 1299. године кћерком византијског цара Андроника Дргог – Симонидом.
Ако се погледа актуелни телефонски именик у Београду, могу се избројати 82 презимена Симоновић. Међу њима је и познати кошаркаш Љубодраг Симоновић, писац Симон Симоновић, историчар музике Јелена Симоновић, економиста Драгољуб Симоновић и други.
Нека буде и даље постојано белоруско-српско пријатељство.
Желим успех Вашем семинару.
С поштовањем, професор Љубинко Раденковић, председник Комисије за словенски фиолклор при МКС.

У Београду, јун 2006.


[П е р е в о д]

Обществу “ЗАГОРОДЬЕ”
Федору Даниловичу Климчуку

Уважаемые друзья!
Приветствую Ваш семинар, посвященный 550-летию со дня первого упоминания села Симоновичи, которое также является местом рождения языковеда, фольклориста, педагога и друга сербского народа - Федора Даниловича Климчука.

У сербов название села Симоновичи может ассоциироваться как со значительными личностями своей истории, так и с фамилиями ныне живущих людей, родствеников и соседей.

Первый великий князь (жупан) Стефан Неманя, основатель первой королевской семьи в Сербии в 12 веке, в конце жизни выбрал себе монашеское имя Симеон. Сербский король Милутин в 1299 году женился на дочери византийского царя Андроника Второго по имени Симонида. 

Заглянув в актуальный телефонный справочник имен в Белграде, мы можем насчитать 82 человека с фамилией Симонович. Среди них - известный баскетболист Любодраг Симонович, писатель Симон Симонович, музыковед Елена Симонович, экономист Драголюб Симонович и другие.

Пусть крепнет белорусско-сербская дружба! 
Желаю успехов вашему семинару.
С уважением Любинко Раденкович, профессор, председатель Комиссии по славянскому фольклору при Международном Комитете славистов.


Белград, июнь 2006.



А.Б. Страхов – письмо-поздравление

[Аляксандр Барысавіч Страхаў -- кандыдат філалагічных навук, нарадзіўся, жыў і працаваў у Маскве. На працягу многіх гадоў з’яўляўся актыўным удзельнікам палескіх экспедыцый, якімі кіраваў М.І.Талстой. За гэты час аб’ездзіў Беларускае, Украінскае і Расійскае Палессе. З 1989 г. жыве ў ЗША. Прыляцелі з сям’ёй самалётам у Нью-Йорк 20.07.1989 г. (паведаміў М.П.Антропаў). З 1993 г. выдае альманах “Palaeoslavica”. У ім публікуюцца матэрыялы і артыкулы па славянскай палеаграфіі, духоўнай культуры, старажытнай і сярэдневяковай славянскай гісторыі, змяшчаюцца старадаўнія славянскія пісьмовыя помнікі. 
Пісьмо-віншаванне прышло ад А.Б. Страхава па электроннай пошце 7.06.2006 ў 10 гадзін 59 хвілін.]

Дорогие друзья!

Я рад приветствовать Вас, собравшихся на заседание семинара, посвящен¬ного слав¬ной дате в истории древнего села, давшего ученому миру председателя Ва¬шего Об¬щества и моего давнего (с экспедиции 1975 г.) друга. Деятельность Вашего Об¬ще¬ства, в том числе, печатная, замечательна. Активизация краеведения и появление прекрасных мест¬ных краеведческих изданий на терри¬то¬риях бывшего СССР мне представляется в высшей степени по¬ло¬жи¬тельным явлением и, может быть, одним из немногих результатов «перестройки», ко¬трому уч嬬¬ный и патриот из прошлых советских вре¬мен мог бы искренне поза¬ви¬двать. 
Именно обилие печатных трудов локальных научно-исторических обществ и, во¬обще, старых региональных изданий, особенно, тех, которые были нацелены на изу¬чение местных древностей, так поражает, когда оглядываешь пол¬ки предста¬витель¬ных западных библиотек. 
Количество таких изданий (я имею в виду издания по региональной исто¬рии стран Западной Европы) и полезной инфор¬мации в них несравнимо не только с советской пустыней, но даже с недолгой дорево¬лю¬ци¬онной тради¬цией издания губерн¬ских записных книжек и трудов археогра¬фиче¬ских комиссий и статис¬ти¬ческих комитетов. Оно, это обилие, очень облегчает по¬знание за¬падных древ¬ностей, и чтение таких источников достигает этой цели вернее и лучше, чем знакомство с масштабными об¬общающими матери¬ал трудами, издан¬ными в сто¬ли¬цах. Местные издания непосредственно связаны с питающей их «почвой», их ма¬териал не обез¬личен (а в том, что каса¬ется фольклора и языка это очень важ¬но), имеет «об¬рат¬ный адрес» и за¬час¬тую еще не успел подвергнуться обработке со сто¬роны быстро устаревающей магистральной научной «парадигмы». 
В таких изданиях бывали, разумеется, и свои недостатки: местный патри¬отизм авторов порою не знал удержу, отсут¬ст¬вие широкого сравнительного фона у ло¬каль¬ных явлений порою создавал (не¬оправ¬данное) впечат¬ле¬ние об их уникаль¬ности и сугубой древности; привлекаемые древние (преимущественно, антич¬ные) источники и параллели часто бывали неуместны; за не вполне канони¬ческими народ¬ными адапта¬циями обычаев и текс¬тов христианской культуры иным наблю¬дате¬лям-энтузи¬астам ви¬делось самое дре¬му¬чее язычество и проч. Но все это изви¬ни¬тельно, поправимо, и эти недостатки с лихвой окупались материалом и обще¬культурной полезностью таких предприятий. 
У этих изданий была одна очень при¬влекательная черта, которую можно бы¬ло бы заимствовать. Они публиковали не только статьи профессионалов и пона¬тревших любителей, но и маленькие заметки простых грамотных наблюда¬телей (о каком-то диалектном слове, местном обычае или обряде, надписи на кресте или кам¬не, местной легенде, историческом анекдоте, найденном кладе или слухах о со¬кровищах и т.д.), пуб¬ли¬ковали из года в год и отклики (полемические, дополня¬ющие, уточняющие) на эти статьи и заметки, иногда краткие, иногда более или менее развернутые. В год мог¬ло вы¬ходить не¬сколько (3-4-6) тонких выпусков тако¬го издания. Для того, чтобы читатель мог сразу найти нужное, годовой сбро¬шюрованный из нескольких выпусков том (или только последний выпуск) вклю¬¬чал предметный и именной указатели. Отклики обычно до¬пол¬няли и про¬дол¬жа¬ли такие заметки в течение нескольких лет. Помимо этого читателям могли пред¬лагаться вопросы лекси¬кологического или фольклорно-этнографиче¬ского ха¬рак¬тера, а потом поступившие краткие или пространные ответы публикова¬лись в виде от¬дельных заметок или суммировались ученым професси¬оналом или редак¬тором. Сейчас такой опрос можно осуществлять и по интернету, а публиковать только результаты. Правда, этот путь резко сузит аудиторию, а широта ее важна. В об¬щем, эти издания и сами способы представления в них ин¬фор¬мации, во мно¬гом, были ориентированы более не на мнения (и уж разу¬меется, не на теории), а на фак¬ты, в которых всегда была большая нужда. Эта нужда ощущается и сейчас.

С наилучшими творческими пожеланиями

07.06.2006. Бостон Ваш А.Б. Страхов


[Удзельнікаў семінара павіншаваў па тэлефоне М.І Бондар (Краснадар, Расія).
Мікалай Іванавіч Бондар – кандыдат філалагічных навук, дырэктар навукова-даследчага цэнтра традыцыйнай культуры Кубані, прафесар кафедры гісторыі старажытнага свету і сярэдніх вякоў Кубанскага дзяржаўнага універсітэта (Краснадар). Збор матэрыялаў па духоўнай культуры Кубані разпачаў у 1975 г. Пасля таго – экспедыцыі кожны год. Аўтар манаграфіі “Календарные праздники и обряды кубанского казачества» (Краснодар, 2003) и шматлікіх артыкулаў. Абазнаны з апублікаванымі матэрыяламі, якія запісаны ў в. Сіманавічы.]


Ф.Д.Клімчук – старшыня Грамадскага аб’яднання "Заходнепалескае навукова-краязнаўчае таварыства “Загароддзе”.